می آیم تا به یکرنگی تو بپیوندم و سکوتت را با فریادی سرشار از تشنگی سراب آلوده بشکنم...آیا در شوره زار تو امید بارانی هست؟و رد پائی در خاموشی قلبت بر جای مانده؟آیا هیچ خاطره ای از نقش و نگاری در تو به یادگار مانده است؟؟نه...تو آسان فراموش میکنی... 

                                                                  کویر...

                                                                                      نقشی که نمی ماند...

"خودپرستی بدتر از بت پرستی است."

نظر شما چیه؟؟

سگ اصحاب كهف از غارش بيرون آمد تا تجربه شگفتش را با مردمان در ميان بگذارد.ميخواست بگويد كه چگونه سگي مي تواند مردم شود!اما نمي دانست كه مردمان به سگان گوش نمي دهند،حتي اگر به زبان آدميان صحبت كنند.

سگ اصحاب كهف زبان به سخن باز كرد،اما پيش از آنكه چيزي بگويد سنگش زدند،چوبش زدند و رنجور و زخميش كردند.

سگ اصحاب كهف گريست و گفت:من هشتمين آن هفت نفرم!با من اينگونه مكنيد ...آيا كتاب خدا را نخوانده ايد؟...آيا نمي دانيد كه پروردگار چگونه از من به نيكي ياد ميكند؟

هزار سال پيش از اين خوي سگيم را كشتم و پليديم را شستم.امروز از غار بيرون آمدم كه بگويم چگونه سگي مي تواند به آدمي بدل شود...اما ديدم كه آدمي چگونه تبديل به دام و دد شده است.دست هايي از خشم و خشونت داريد،مي دريد و مي كشيد،دندان تيز كرده ايد و جهان را پاره پاره ميكنيد.اين سگ كه آن همه از او نفرت داريد نام من است،اما خوي شماست!

سگ اصحاب كهف گفت:آمده بودم كه از تغيير برايتان بگويم و از تبديل و از ماجراي رشد و از فراتر رفتن.اما مي بينم كه از تبديل تنها فرو تر رفتن را بلديد و سقوط و مسخ را.

چرا اجازه نمي دهيد كه كسي پليديش را پاك و نجاستش را تطهير كند؟چرا نياموخته ايد كه به ديگري گوش دهيد؟شايد اين ديگري سگ باشد اما حقيقت را گاهي از زبان سگ نيز مي توان شنيد.

سگ اصحاب كهف به غارش بازگشت و پيش خدا گريست و از خدا خواست تا او را دوباره به خواب برد.

 سرمای جانکاهی که از چندی پیش وجودم را فرا گرفته بود اینک به پایان خود نزدیک میشود ومن گرمای

مرگ را احساس میکنم...

سرما بر لبم رسیده و مرگ بر من تعظیم میکند و در گوشم میگوید:آیا وقت آن نرسیده در جانت رخنه کنم و

 از گرمایم شرری به تو ببخشم تا از همه دردها رها شوی؟

به رویش می خندم...هیچگاه از تو نترسیدم اما هیچگاه فکر هم نمیکردم از دیدنت همه خوشحال شوم...می

خواهی مرا از چه رها سازی ای مرگ؟گمان میکنی خسته شده ام؟گمان میکنی طاقت درد کشیدن را

ندارم؟فکر میکنی چرا متولد شدم؟نه این رها شدن نیست...

خنده هایش مرا مجذوب میکند و من هم می خندم...مرگ به اطرافیانم اشاره میکند و می گوید:من و تو میخندیم اما اینها گریه میکنند...نگاهی به اطرافیانم می اندازم و بغض گلویم را میفشارد...به اومیگویم:چرا وقتی مرگ به سراغ آدمیزاد می آید همه با او مهربان میشوند؟برای غصه هایش گریه میکنند

 و با لبخندهای خالی از شورش می خندند؟در حالی که قبل از آن به لبخندهای صمیمانه اش اخم میکردند و به

 گریه های دردناکش می خندیدند؟او باز هم میخندد...آدمیزاد همین است وقتی چیزی را از دست داد قدرش را

 بهتر میداند...آن وقت که دیگر خیلی دیر است....

 زیر لب می گویم:میگوئی بعدها قدر می شناسد...غافل ازاینکه برخی از آنها هیچگاه متوجه نبود آدم نمی 

 شوند چه برسد به اینکه...می پرسد:چیزی گفتی؟با سر اشاره میکنم که:هیچ.

 نگاهم بر روی چشمان مرگ ثابت می ماند و من اینگونه می میرم!

سلام 

ز دو دیده خون فشانم  زغمت شب جدایی

چه کنم که هست این ها گل باغ آشنایی

همه شب نهاده ام سر چو سگان بر آستانت

که رقیب درنیاید به بهانه گدایی

به کدام مذهب هستین، به کدام ملت هستین

که کشند عاشقی را که تو عاشقم چرایی

به طواف کعبه رفتم ،به حرم رهم ندادند

که برون در چه کردی که درون خانه آیی

به قمار خانه رفتم، همه پاکباز دیدم

چو به صومعه رسیدم، همه زاهد ریایی

در دیر می زدم من که یکی ز در درامد

که درا درا عراقی که تو هم ازان مایی

کاش نیاز به تنهایی ، تنها نیاز آدم نبود.

سلام

امشب خیلی دلم گرفته!

اگه دستام خالي باشه

آنگاه که نیستی
وسعت خلوت خویش را
به یاد سرخ ترین لحظه با تو بودن خواهم بخشید
عمریست از پی تو هستم در این صحرا
میدانم که گرد باد برده است مرا به نا کجا آباد!!!!!!!!!!!!

کاش نیاز به تنهایی ، تنها نياز آدم نبود.

خبر آورد اند که آمدی
از سفر، بعد سالهای دراز
باز هم دل هوای عشق تو کرد
چون کبوتر که میکند پرواز
از سفر خوش آمدی            از سفر خوش آمدی
قلم آرزو به لوح بلند نقش دیگر یاد کشید
دلم من مرده بود از غم تو بس یک عمر انتظار کشید
تو که رفتی ترک من کردی
با چه پایی به دیدنت آیم
ای که با دیگران هم آغوشی
بی تو سالها ست که من تنهایم

 کاش نیاز به تنهایی ، تنها نياز آدم نبود.

در تنگناي غم ويران كننده هميشگي ام
در نوشته هاي بر جا مانده بي كسي ام
در نيستي هاي هميشه يكنواخت زندگي ام
فقط دنبال كسي ميگشتم كه براي من يك معنا داشت
آري كسي كه من اورا نه براي خودم بلكه براي دلم به زبان مي آوردم
من خود ازتنگناي بي كسي گذشته بودم وميدانستم چيست اين همه بي كسي
اما نتوانستم بر زبان آورم .كسي نپرسيد چرا ؟براي چه؟اما همه مرا مي شناختند
آري براي من چيزي جز غم نميتوانست معناي يك بي كسي را بيان كند.
اين بي كسي نبود كه مرا غمگين كرد بلكه غم بود كه مرا بي كس كرد.
اما آنقدربيكس شدم كه نتوانستم حتي به غم بگويم :چرا؟چرا؟چرا؟
با اين همه از غم چيزي فهميدم. چيزي كه حتي عشق با آن همه عظمت نتوانست
به من بفهماند و آن چيزي نبود جز فهميدن و درك بي كسي .
آيا كسي داند چيست اين بي كسي من؟

کاش نیاز به تنهایی ، تنها نياز آدم نبود.

سلام

نمیدونم چی بنویسم که بتونه از بهترین دوستم بابت محبت هایی که در حق من داشته ، بتونم ازش قدردانی کنم فقط براش از خدا هرچی که بهترینه را میخوام چون اینقدر مهربونه که لیاقتش خیلی بالاتر از این حرفاست. هرجقدر هم که دور دور باشم همیشه به یاد محبت هاش هستم.

بگذار با چشمان تو ببينم          

بگذار در نگاه تو ذوب شوم

 بگذار شبها،رو به ستاره ها،خاطرات شيرينمان را شماره کنم

 بگذار هميشه در ذهنم،مثل نگاه اول،مهربان و پاک باشي

 بگذار نگاه مان ،نه به هوس ،که به عشق در هم گره بخورد

 بگذار دلم براي تو باشد

 بگذار قلبم براي تو بتپد

بگذار آرزوهايم با تو باشد.....براي تو......بخاطر تو......

 بگذار خيال کنم

 دوستم داري و از اين خيال شبها تا سپيدي روز با ستاره ها باشم .

کاش نیاز به تنهایی ، تنها نیاز آدم نبود.

دل بی روح جنس آهنت را دوست دارم

خطوط در هم پیراهنت را دوست دارم

 نگاه با همه بیگانه ات را دوست دارم

 غرور سرکش دیوانه ات را دوست دارم

 دوست دارم

تن سوزان مثل آتشت را دوست دارم

 بهاری و من آن عطر خوشت را دوست دارم

 به هر لحظه کنارم بودنت را دوست دارم

 تماشائی تو هستی دیدنت را دوست دارم

 دوست دارم

کاش نیاز به تنهایی ، تنها نیاز آدم نبود.

جز نقش تو بر صفحه ي دل نقش كسي نیست

عمري با غم عشقت نشستم

به تو پيوستم واز خود گسستم

وليکن سرنوشتم اين سه حرف بود

تو را ديدم. پرستيدم . شکستم

گفتی که دنیا را پر از غم دوست داری پس مطمئن هستم مرا هم دوست داری گفتی نمیخواهی ببارم عشق اما شعر غریبی را که گفتم دوست داری

سبزه های جوان..سبزه های شجاع..

آنها می رویند.

بی ترس از سردی اول بهار که گاه بد جور غافل گیر شان میکند...

سبزه باش..

روییدن را تجربه کن ...

والبته واضحه که لباسهای تابستونه رو از انباری آوردیم!!!!

بهاره وسوزوسرما تموم شده..

هر فصلی لباس مخصوص خودش رو داره

راستی فصل عاشقی کی هست؟

با اومدنش رختهای کهنه دلتنگی رو میبرن انباری؟!

شکوفه های گذرا ولی پر از نوید ثمر...

وبارانهای نوازشگر...

وای بر من اگر در زمین دلت بذری نکاشته باشم...

چه بروید؟!؟ گیریم که دلت هم بهاری شود...دریغ!

باز دلتنگم....

تو مثل اون موج صبوری که وفا داره به دریا...

تو مثل اون گل سرخی که گذاشتم لای دفتر چون

نذاشتی کسی بیبینه حرفا یی که نوشتم تو دفتر.

دل تو یه اسمونه دل تنگ من زمینی...

می دونم عوض نمیشی تو خودت گفتی همینی

چقدر سخته تو چشای کسی که تمام عشقت رو

 ازت

دزدیده و به جاش یک زخم همیشه گی ، رو

 قلبت هدیه

 داده زل بزنی به جای اینکه لبریز کینه و نفرت

 شی

 حس کنی که هنوز هم دوسش داری

چقدر سخته دلت بخواد سر تو باز به دیواری

تکیه بدی

 که یک بار زیر آوار غرورش همه وجودت له

شده

چقدر سخته تو خیالت ساعت ها با هاش حرف

بزنی اما

وقتی دیدیش هیچی جز سلام نتونی بگی

چقدر سخته وقتی پشتت بهشه دونه های اشک

گونه ها

 تو خیس کنه اما مجبور بشی بخندی تا نفهمه که

هنوز هم دوسش داری

چقدر سخته گل آرزو هاتو تو باغ دیگری ببینی

و هزار

بار تو خودت بشکنی و اونوقت آروم زیر لب

بگی گل من باغچه نو مبارک

بيشتر از آنچه كه تصور ميكني دوستت دارم و

بيشتر از آنچه باور داري عاشق توهستم

بيشتر از هر عشقي بر تو عاشقم و بيشتر از هر ديوانه اي مجنون تو هستم.
عزيزم من محتاج تو هستم و بدون تو زندگي برايم مفهومي

جز تاريكي و سياهي ندارد!
دوستت دارم چونكه ميدانم تو نيز مرا دوست ميداري ،

دوستت دارم چونكه مرا باور داري و مرا لايق آن قلب پر از محبتت ميداني !
تنها آرزويم اين است كه تا آخرين لحظه زندگي ام در كنارتو باشم

و جز اين از خداي خويش هيچ آرزويي را ندارم
عزيزم اين قلب كوچك و شكسته و پر از عشق من تنها هديه اي است

از طرف من به تو!
از تمام دنيا تنها همين قلب كوچك را دارم ، همين و بس!
عزيزم تا پايان با تو مي مانم چونكه تنها تو هستي كه

معناي واقعي عشق را به من ابراز كردي و آموختي!
آموختي كه عشق يعني تا پايان زندگي ماندن و تا پايان زندگي دوست داشتن!
عزيزم به جز تو كسي براي من دوست داشتني نيست و

به جز تو كسي لايق اين قلب بي طاقت من نيست
هر جاي دنيا كه هستي بدان كه در اين دنياي بزرگ

كسي هست كه عاشق و ديوانه تو مي باشد !

هر جاي دنيا كه هستي بدان كه من به انتظار تو مي مانم تا تو را ببينم و     

در آغوش خود بفشارم!
عزيزم دنيا خيلي بزرگ است ، اين دنيا پر از عاشق و معشوق است ،

پر از ليلي و مجنون است، اما همه عاشقان يك سو ،

و من و تو نيز يك سوي ديگريم!
عزيزم تو دومين قبله عبادت مني و در همه لحظه ها بعد از خدا

تو را عبادت ميكنم!

عزيزم بدون تو ،جايي در اين دنياي بزرگ ندارم ،

و تنهاتر از من ديگر تنهايي نيست!
تو همان دنياي مني عزيزم ، به هر زيبايي هاي اين دنيا كه

مي نگرم تو را ميبينم .
دوستت دارم عزيزم خيلي دوستت دارم ،

آنقدر دوستت دارم كه ديگر هيچگونه جاي ابرازي براي آن نيست!
مستم از اين عشق تو ، و پريشانم از غصه هاي تو و گريانم از اشكهاي تو!
با تو پر از اميدم ، و رنگ خوشبختي را خوش رنگ از گذشته مي بينم
با تو قلب من خوشبخت ترين قلب دنياست ، با تو اين دنيا برايم همان بهشت است!
عزيزم دوستت دارم … چون كه در ميان اينهمه عاشقان تو

توانستي بماني با قلبم ، بسازي با احساسم و درك كني زندگي ام را !
عزيزم دوستت دارم… چون كه اين قلب كوچك و پر از عشق مرا

در قلبت طلسم كرده اي و نگذاشتي هيچ كس ديگر قلب مرا از تو بگيرد !
اينبار با فرياد ، با چشمهاي گريان ، با قلبي عاشق ،

با اراده و با احساسي پرا از دوست داشتن ميگويم كه

دوستت دارم تا همه عاشقان فرياد مرا بشنوند و

به من بنگرند و شرمنده شوند!

عشقمون با جمله

"دوستت دارم"

شروع شد

ولی نمیدانم چرا تو حتی دوستت دارم

گفتناتم را هم فراموش کردی

اما من با اینکه خوب میدونم

عشق ما دوتا به ابرها پیوسته

ولی هنوز میگویم 

                                                       دوستت دارم

آی غـــنــچــه ها ، آی کــــوچـــه ها، تـــو رو خـــدا بــگــیــن نـــــــــــره

پـــیـــاده ها ، سواره ها ، مسافرای جاده ها ،  تو رو خدا بگین نــــــره

تـــــــو رو خـــــــدا بگین نــــــره ، اگه بره ، من حرفامو به کی بگـــــم

آخـــــــه مــن هم عــاشــق شــــدم ، داره مــیــره ، من چــی بــــگـــــــم

آهــــــای شبا ، ستاره ها ، ترانه ها ، اگه بره ، قشنگی ها رو میبـــــره

آی آدمــــا ، مسافــرا ، پنجره های کوچه ها ، تو رو خدا بگین نـــــــره

عـــــــاشـــق شـــــدم ، اون میـــدونه ، واســه همـیــن داره میـــــــــــره

اگـــــه بــره ، کــی تـــو شــبــــام ، شــعــرام رو از مــن می گـــیـــــــره

نـــــــــــرو....بــــمــــــون....اگـه کمم ، عــــــــاشق شــدم خیلی زیــــــــاد

یـــــــادش بــخــیــر چـــه زود گـــــذشـــت ، اون اولا یــــادت مــیــــــــــاد

مـــــتــرسکی غریب بودم ، تــنـها بودم ، ســاکت و بــی صدا بــــــــــودم

قـــــــــشــنــــگ بــــــودی ، بــچــه بـــــودم ، از آدمــــا جــدا بـــــــــــودم

یــــــــه حــرفی مونـد توی دلم ، بهت بگم ، از روزی  که گفتی میـــــرم

خـــــواســتــم بـــگــم ، دوستــت دارم... دوستــت دارم ...دوستــت دارم

نــه خــنــده هــا ، نــه گریه هــا ، نــه اون همه ترانه هــا ، گلایــه هـــا

هــیچی بـه یادت نمیاد؟ نــه بوسه هــا ، نــه کوچه هــا ، نــه سایه هــــا

داره مــــیــــره ، تـــــا دوبـــــــاره ، ســاکــن شــبـــهـــــــا بـــشـــــــــــم

تـــــــــو بــاغ ســرد لحــظــه هــــام ، مـــتـــرسکی تــنـهــــا بـاشـــــــــم

عــــــــــمــر مــنــــم بــــــا رفــتــنـــت ، انــگــــار رو بـــه آخــــــــــــــره

مــــــنــم می خوام عـــاشــق بشـــم ، تــــو رو خـــــدا بگــیـــن نــــــــره

مــــــی خــــواد بــــره ، تـــنــهــــا بـــره ، تـــو فــکـــر راه ســفــــــــره

آی آدمــــــا ، ستاره هــــا ، مسافـــرا ، تــو رو خدا بگین نــــــــــــــــره

 عاشق منم،صاحب دل منم؛اگه من منم اون عاشق تو قصه ها منم   

   اگه نیازم نزار ببازم،بزار تو دلت خونه عشق رو بسازم    

 این بوده عشق من، تو رو بهت تشنه ام، پیشم بودی تو بهشتم   

  تویی فرشته ام توی کف دستم با خون نوشتم که تویی تو  مهمونی تنها عشقم   

  پس چرا بهم نگفتی یک کلام که من تو رو دوست دارم بـــهرادم   

  بی تو من نمیتونم باشم در امان؛ بهراد  مُردس دیگه از الان 

  دیگه رفتم، بستم ،حالا شدم خسته کسی که بی تو الان تنها نشسته   

  میتونی صدا کنی عاشق دل شکسته آروم آروم با خاطرت چشام میشه بسته

تکیه به شونه هام نكن من از خودت خسته ترم...

مـا که بـه هم نمی رسیم , بسه دیگه بـذار بـرم..

کی گفته بود به جرم عشق یه عمری پرپرت کنم؟...

حیف تو نیست, کنج قفس چادر غم سرت کنم؟...

مـن نـه قلنـدر شبـم , نـه قهـرمـان قصـه هـا...

نـه برده ی حلقه به گوش , نه ناجی فرشته ها...

تـو ایـن دو روز زنـدگـی , شبیـه مـن فـراوونـه...

یه لحظه چشمات و ببند گذشتن از من آسونه...

من عاشقم همین و بس , غصه نداره بی کسی...

قشنگی قسمت ماست که ما به هم نمی رسیم

من میدونم که با یکی دیگه

 داری حرف می زنی!

یک روزجوابم رومیدی یک روزمن روپس می زنی یک روزمن روپس می زنی!

به من میگی دوستم داری اما نگاهت به اونه!

میگی فقط من روداری اماهنوزم با اونی اماهنوزم با اونی!

من می دونم که با یکی دیگه داری حرف می زنی!

یک روزجوابم رومیدی یک روزمن روپس می زنی یک روزمن روپس می زنی!

 به من میگی دوستم داری اما نگاهت به اونه!

تو ۹۹۹ هزارم ثانیه بعد با هم آشتی کنن

و هر بار ۹۹۹ بار قربون هم برن

آخر سر ۹۹۹ میلیون تا دلشون واسه هم تنگ بشه؟؟؟

گاهي وقت ها با خود مي انديشم :

«ميان من و ديگران ، فاصله اي ست

گویی در کار من اشتباهی است ...

 وقتي اين اشتباه بر طرف شود 

 من به همه ي مردم نزديک خواهم شد

 و شايد آنها را با عشقي جديد ، دوست بدارم...»

زندگی بدون عشق، ‌به درختی می‌ماند بدون شکوفه و میوه. 

اينجا براي از تو نوشتن هوا كم است
 دنيا براي از تو نوشتن مرا كم است
اكسير من نه اينكه مرا شعر تازه نيست
 من از تو مي نويسم و اين كيميا كم است
دريا و من چه قدر شبيهيم گرچه باز
من سخت بيقرارم و او بيقرار نيست
 با او چه خوب مي شود از حال خويش گفت
 دريا كه از اهالي اين روزگارنيست
امشب ولي هواي جنون موج ميزند
دريا سرش به هيچ سري سازگار نيست
 اي كاش از تو هيچ نمي گفتمش ببين
دريا هم اينچنين كه منم بردبار نيست

تو را به جهنم مي برند.

نخ من توي دست توست عروسك گردان.

۝ اگر لذت ترك لذت بداني
دگر شهوت نفس لذت نخواني